Je zal maar jong zijn, tenminste, redelijk jong en opeens een toekomst-vernietigend gesprek met je arts hebben.

Je lichaam zal je steeds meer in de steek laten, rolstoel komt eraan en voor de simpelste handelingen zal je in de toekomst hulp van anderen nodig hebben.

Zo lang als het kan wil je zelfstandig blijven, je vecht ervoor en misschien doe je je wel beter voor dan je bent om dat laatste beetje te behouden.

Gelukkig wonen we in een verzorgingsstaat en hebben we in dit geval het instituut WMO (Wet Maatschappelijke Ondersteuning) die jou kan helpen met voorzieningen en ondersteuning om die zelfstandigheid en zelfredzaamheid zo lang mogelijk te houden.
Om jou zo lang mogelijk onderdeel van de maatschappij te laten zijn.

En meestal lukt dat ook gewoon, komen er huisaanpassingen, krijg je geld om hulp in te kopen, of wordt de gevraagde hulp geleverd.

Maar “de WMO” bestaat ook maar gewoon uit mensen. Mensen die het druk hebben, een hoge caseload hebben en ook dingen op hun bordje krijgen waar ze te weinig kennis voor hebben omdat de grotere overheid het nodig vond om weer taken over te hevelen.

Als je in de politiek zit, mag je je daar druk over maken. Maar wel in hoofdlijnen….
Dus een hele groep cliënten en geen individuele gevallen.

Maar politici zijn ook mensen, gewoon mensen met emoties, empathisch ingesteld, vaak stronteigenwijs en een hoog rechtvaardigheidsgevoel.

En soms kom je in je beroep als politica een geval tegen die op je menselijkheid inspeelt en betrap je jezelf erop dat je op details gaat besturen.
En dat mag !
Zolang het niet continu gebeurt, mag je best wel eens uit de band springen.

Afgelopen woensdag hadden we zo’n moment.
Een brief van een inwoner, aan rolstoel gekluisterd, die inmiddels geïsoleerd raakte.
De stoep voor haar huis is tussen de 30 en 70 cm breed. Daar kan geen rolstoel over. Daarvoor is niet direct een oplossing.
In de planning staat een herinrichting van de hele straat, lijkt me logisch dat je daar op wacht.

De enige manier voor haar om toch buiten te komen is via de openbare weg.
Dus voordeur uit, stoep oversteken en de weg op……

Daar zit het probleem, wat als daar een auto staat ? Dan kan je geen kant op, behalve achteruit je huis weer in.
Dus als er een auto staat, blijf je thuis.

Als er geen auto staat, blijf je ook thuis. En dat is iets wat ik me niet realiseerde ; als je je huis uit kan, wie zegt dan dat je er ook weer in kan ? Als er in de tijd dat je weg bent een auto daar parkeert, is de weg naar je thuishaven volledig afgesloten.

De gemeente heeft ooit een NP zone met flink kruis voor haar deur geschilderd. Helaas voorkomt dat niet de Nederlandse mentaliteit en parkeert men daar gewoon.
In november heeft ze blijvende voorzieningen aangevraagd om het parkeren onmogelijk te maken, die zijn er nog niet.
Het kruis is inmiddels versleten en de in November toegezegde witkwast was ook nog niet langs geweest.
Ook het geopperde idee om in de polder te gaan wonen (!) is natuurlijk geen oplossing.

Dus collega Leontien en ik zijn gaan witten.
Geen blijvende oplossing en slechts een pleister op de gapende wond.

Het simpele feit dat er 3 wildvreemden naar haar luisterden en haar begrepen was eigenlijk al genoeg. We hadden de kwast niet eens ter hand hoeven te nemen, maar we waren er toch, met wegenverf.

Ook wij snappen best dat er vanuit de gemeente geen onwil is.
Dat een fusie met bijbehorende reorganisatie geen perfect moment is om nieuwe dingen op te pakken.
Dat ziekte, gedetacheerde werknemers en een wisselend college geen positieve elementen zijn voor een vloeiend lopende afdeling.

Ik heb er dan ook alle vertrouwen in dat de WMO afdeling het gewoon oppakt zoals het hoort en deze mevrouw de voorzieningen krijgt waar ze recht op heeft.

En tot die tijd moet je roeien met de riemen die je hebt en maak je gebruik van de hulp van anderen.

En daarom gaven wij, als politici van BB/RB een helpend handje, 2 dagen eerder dan de dagen van de vrijwilliger; NLdoet !

Overigens was de krant er ook bij:

Maar dat ging om haar; niet om ons.

Tags: MS, parkeren, WMO